Hydroizolacja i osuszanie murów

Z reguły prezentowany jest pogląd, że wykonanie wtórnej izolacji poziomej likwiduje problem podciągania kapilarnego. Jednak jest to tylko częściowo prawda. Owszem odetniemy w ten sposób podciąganą od dołu wilgoć, jednak jeśli nie było lub była uszkodzona izolacja pionowa nadal pozostaje problem wilgoci w murach poniżej izolacji poziomej.

I tu należy zaznaczyć, że przy braku izolacji poziomej, ściany piwnic ulegają o wiele większemu zawilgoceniu niż przy braku izolacji poziomej. Trzeba jednak zauważyć, że brak wizualnych różnic w wygladzie ścian zawilgoconych na skutek braku lub uszkodzenia izolacji poziomej czy pionowej.

Znajdujace się w tym dziale metody odtworzenia izolacji poziomej, zwane są też technologiami osuszania. Nie jest to jednak nazwa odpowiadajaca rzeczywistości, co prawda odtworzenie izolacji poziomej zapoczątkowuje proces osuszania muru powyżej, jednak samo z siebie osuszyć muru nie może. I pamiętać należy, że wilgoć z muru może zniknać tylko na skutek jej usunięcia na zewnątrz, czyli przez odparowanie, a proces ten może trwać od kilku miesięcy do kilku lat, wszystko zależy od stopnia zawilgocenia, sprawności wentylacji, przenikalności tynków oraz od ilości pary wytwarzanej wewnątrz budynku. Dlatego często proces osuszania murów wspomagany jest urządzeniami mechanicznymi, osuszaczami, dmuchawami itp.

Przed przystąpieniem do prac mających na celu odtworzenie izolacji poziomej czy pionowej, należy przeprowadzić skrupulatne i dokładne oględziny oraz analizy, najlepiej jeśli można to zrobić przy róźnych warunkach pogodowych. Czasem okazuje się że cała z pozoru rynna jest źródłem ciągłego przemakania, przemarzania, a co za tym idzie dewastacji murów.

Metoda iniekcji

Metoda jest jedną z najbardziej popularnych metod uzupełnienia lub naprawy izolacji poziomej murów. Wymaga ona wykonania wstępnych badań muru, pozwalających na dobór odpowiedniego środka iniekcyjnego i sposobu jego wprowadzania. Najważniejszą kwestią jest określenie stopnia zawilgocenia konstrukcji, ustalenie stopnia przesiąknięcia a także wykrycie ewentualnych pustek i zarysowań ściany oraz oszacowanie jej wytrzymałości. Wstępne badania jakości muru pozwalają wyeliminować niekontrolowany wypływ płynu iniekcyjnego poprzez pęknięcia, szczeliny i rysy w murze. Informacje o właściwościach muru uzyskuje się najczęściej wykonując wiercenia próbne.

Usytuowanie otworów iniekcyjnych zależy od warunków wilgotnościowych ściany a ich osiowy rozstaw zależy od chłonności muru. Otwory wykonuje się najczęściej w jednym lub dwóch rzędach, poza strefą występowania wody pod ciśnieniem. Im mniejszy odstęp miedzy otworami, tym większa skuteczność działania zastosowanego iniektu. Najczęściej stosowanymi środkami iniekcyjnymi są jedno lub wieloskładnikowe akrylany, parafiny, silany, silikaty, siloksany, emulsje mikrosilikonowe, silikonaty, żywice poliuretanowe, żywice epoksydowe czy parafiny, powodujące zatykanie bądź zaciskanie kapilar lub ich hydrofobizację. Dobór preparatu jest uzależniony od wyników przeprowadzonych badań wstępnych i właściwości samego środka. Często w przypadku murów z pustką powietrzną lub z luźnym wypełniaczem konieczna jest wstępna iniekcja materiałem, posiadającym zdolność wypełniania pustek, rys lub związania luźnych części muru. W przypadku chłonnych kamieni naturalnych czy muru z otoczaków zalecane jest
stosowanie iniekcji próbnych.

Przy środkach iniekcyjnych takich jak silikaty, emulsje silikonowe, silany czy rozgrzane parafiny stosuje się iniekcję bezciśnieniową. W tej technologii wierci się otwory pod kątem 30º÷45º do poziomu w odstępach 10÷15cm. Średnica otworu zależy od zastosowanego środka, dobór kąta wiercenia od budowy ściany a odstęp i ilość rzędów otworów od chłonności materiału, z jakiego wykonana jest ściana. Głębokość otworów powinna być o 5 cm mniejsza niż grubość ściany. W ścianach o grubości 60 cm i więcej zaleca się wykonanie iniekcji z dwóch stron muru, wówczas głębokość otworów powinna wynosić około 2/3 grubości muru. Pył powstały przy wierceniu należy bezwzględnie usunąć z otworu za pomocą sprężonego powietrza, w przeciwnym razie mógłby on znacznie zmniejszyć zdolność penetracyjną płynu iniekcyjnego w materiał ściany.
Przy silnie zawilgoconych murach szczególnie zalecaną metodą jest iniekcja pod ciśnieniem. Dobre efekty daje przy tym wstępne osuszenie muru w miejscu wykonywania przepony i zastosowanie mikroemulsji silikonowych, mających zdolność mieszania się z wodą zawartą w porach. W tej technologii otwory wwierci się poziomo lub pod niewielkim kątem w rozstawie 10÷12,5cm przy zastosowaniu jednego rzędu otworów, lub do 20cm w przypadku otworów w dwu rzędach przy maksymalnym odstępie między rzędami do 8cm.
Skuteczność iniekcji zależy od wielu czynników. Ma na nią wpływ ilość niezlokalizowanych i niezasklepionych rys i pustek w murze oraz nieciągłość wykonanej przepony powstała wskutek niemożności wypchnięcia wody kapilarnej, co ma miejsce przy szczególnie dużym zawilgoceniu muru. Nieciągłości przepony może również spowodować niekontrolowany wyciek materiału iniekcyjnego lub niedostateczna jego penetracja w ścianę wokół otworu. Po zakończeniu procesu wysycania muru iniektem, otwory zasklepia się zaprawą zalecaną przez producenta systemu. Należy pamiętać, że sama przepona pozioma, wykonana metodą iniekcji lub inną metodą nie gwarantuje jeszcze wysychania muru. Nie jest to bowiem stricte sposób na osuszanie muru a tylko jeden ze sposobów wykonania lub naprawy izolacji poziomej, tam gdzie jej brak przyczynił się do powstania zawilgocenia muru. Pozostawienie mokrego muru po wykonaniu przepony może niekiedy nawet przyspieszyć degradację ściany powyżej przepony, gdyż po rozpoczęciu procesu wysychania może dojść tam do krystalizacji soli budowlanych i ich szkodliwego oddziaływania na ścianę, toteż może się również okazać konieczne dodatkowe zabezpieczenie ściany tynkiem renowacyjnym lub wykonanie uszczelnienia pionowego, czy też zastosowanie preparatów do zwalczania korozji biologicznej lub impregnatów.